Het verhaal van Stadtenaren Niels en Marieke

Opgegroeid tussen twee dorpen

Niels en Marieke groeiden op op een boerderij, midden in de polder. Officieel hoorde hun adres bij Oude-Tonge, maar in de praktijk lag hun leven dichter bij Stad aan ’t Haringvliet. “Wij gingen naar de basisschool in Stad,” vertelt Niels. 

Marieke kijkt met plezier terug op die tijd. “Op de boerderij had je altijd veel ruimte om te spelen. Dat was echt heerlijk.” Ook Niels vond de vrijheid op de boerderij fijn. Maar er zat ook een andere kant aan, vindt hij: “Het was soms wel een beetje geïsoleerd. Contact leggen met kinderen ging niet altijd vanzelf.” Toch hadden ze veel vriendjes en vriendinnetjes. “Omdat we in Stad aan ’t Haringvliet op school zaten, kwamen onze vriendjes vooral uit Stad,” vertelt Niels. “Uit Oude-Tonge kenden we weinig mensen in die tijd,” voegt Marieke toe. “We voelden ons eigenlijk meer Stadtenaar.”

Schooltijd en studiekeuzes

Na de basisschool gingen ze allebei naar de CSG Prins Maurits in Middelharnis. Een leuke tijd, al had het reizen ook zo zijn nadelen. “De bushalte was best ver weg,” zegt Marieke.
“Die lag op zo’n 3 à 4 kilometer fietsen,” vult Niels aan. “Dan kon je net zo goed helemaal doorfietsen naar school.”

Na de middelbare school scheidden hun wegen zich even. Niels koos voor een opleiding Applicatie- en Mediaontwikkelaar in Rotterdam. “De opleiding was leuk, maar toen de school verhuisde naar Alexandrium, moest ik ineens twee uur reizen. Dat was wel pittig.”

Marieke volgde een creatieve route. Ze deed de opleiding Mediamaker en daarna Allround Mediamaker <aan het Grafisch Lyceum in Rotterdam?>. “Ik heb veel geleerd over reclame en vormgeving,” vertelt ze. Werk vinden in de buurt bleek lastiger, waardoor ze toch een andere richting insloeg. Nu volgt ze een BBL-opleiding tot retailmanager en werkt ze bij Omoda in Middelharnis. “Daar hoop ik na mijn opleiding te kunnen blijven.”

Niels werkt al zo’n zes jaar bij IC-Automatisering in Dirksland. “Mijn werk is best veelzijdig,” legt hij uit. “Ik hou me bezig met ICT-beheer, help bij ingewikkelde servicedeskvragen, repareer apparatuur én ga soms naar klanten toe. De variatie maakt het juist leuk.”

Terug naar Stad

Dat ze uiteindelijk in Stad aan ’t Haringvliet terechtkomen, voelt voor beiden als een logische stap. “We zijn hier ten slotte min of meer opgegroeid,” zegt Niels. Toch was hun zoekgebied breder. 

Marieke vertelt: “Mijn vriend komt uit Halsteren, in Noord-Brabant. We waren eigenlijk op zoek naar iets tussen onze woonplaatsen in. Maar toen kwam dit op ons pad. En dit voldeed aan al onze eisen. Het voelde meteen goed.” Uiteindelijk bleek de keuze voor haar vriend ook praktisch. Hij werkt inmiddels in Middelharnis. “Dus qua reistijd komt het voor hem perfect uit.”

Niels wilde op het eiland blijven. “En het moest haalbaar en betaalbaar zijn. Toen kwam dit huis in Stad voorbij. En dat is het geworden.”

Twee huizen, bijna tegelijk

Tussen de aankopen van Niels en Marieke zat nog geen 2 maanden. “Ik was eerst,” lacht Niels, “en daarna volgde Marieke al snel.” Niels zijn huis staat in de Kerkstraat, die van Marieke in de Nieuwstraat. Marieke: “Straks wonen we op nog geen drie minuten lopen van elkaar.”

Ze hebben geluk gehad, vinden ze zelf. De huizenmarkt was druk, met veel belangstelling en snelle deadlines. “Bij ons zat er maar een paar dagen tussen bezichtiging en bieden,” vertelt Marieke. “Dat werkte eigenlijk in ons voordeel.” 

Waarom Stad?

Beiden zijn blij met hun keuze. “Het is gewoon een fijne plek om te wonen,” vindt Niels. “Ik ken het dorp al goed, het is dichtbij mijn werk en er is een actieve dorpsgroep, in ‘t Trefpunt. Dat vind ik belangrijk. Stel dat ik later kinderen heb, dan kunnen die daar ook meedoen aan allerlei activiteiten.” Marieke is het daar helemaal mee eens. “Het is rustig, overzichtelijk en iedereen kent elkaar. Dat vond ik vroeger al fijn.”

Klussen en verduurzamen

De huizen vragen nog flink wat werk. Marieke: “Er komt een nieuwe keuken en badkamer, een nieuwe vloer en de muren worden opnieuw gestuct.” Waar mogelijk, kiezen ze voor duurzame oplossingen. “We willen het dak isoleren, dat bespaart energie en dat scheelt ook in de energiekosten.”

Niels heeft ook plannen. “Bij mij moet de keuken eruit en het elektra vernieuwd worden.” Waar het kan probeert Niels te verduurzamen. “Het dak wil ik nog wat verder isoleren, maar verder is het huis al redelijk goed geïsoleerd. Overal dubbel glas en energielabel B. Er zitten ook zonnepanelen op het dak, en daar ga ik zeker gebruik van maken.” 

Stad Aardgasvrij

Het project Stad Aardgasvrij spreekt hen allebei aan. Marieke: “Het is goed voor het klimaat en het zet mensen aan het denken. En we doen het samen, met het hele dorp. Dus als het straks zover is, wil ik mijn huis ook wel gaan verwarmen met waterstof. Daar ben ik helemaal voor.”

Niels ziet ook voordelen. “Als het rommelt in de wereld, schieten de aardgasprijzen meteen omhoog. Als we straks lokaal waterstof kunnen produceren en daarmee onze huizen kunnen verwarmen, dan zijn we minder afhankelijk van andere landen en situaties.”

Dat ze misschien in het eerste aardgasvrije dorp van Nederland gaan wonen, vinden ze bijzonder. “Ja, dat is wel speciaal,” zeggen ze tegelijk.

Wanneer verhuizen?

Niels heeft geen strakke planning. “Ik ga pas verhuizen als alles af is,” zegt hij. “Dat duurt zeker nog een half jaar, misschien langer.” Is hij handig? “Dat valt wel mee… maar gelukkig heb ik ouders die wel handig zijn en mij willen helpen!”

Marieke en haar vriend kennen ook genoeg mensen die een handje willen helpen. “En we doen rustig aan. Stapje voor stapje. We hopen er wel eind van het jaar in te zitten. Kerst in het nieuwe huis.”

Nog een Stadtenaar erbij?

Er bestaat een kans dat er nóg een familielid naar Stad komt. De middelste zus, Eline, is ook op zoek naar een huis. “Ze heeft al veel bezichtigingen gehad,” vertelt Marieke. “Maar nog zonder succes.” Haar zoekgebied is ruim, maar wie weet sluit ze zich straks ook aan bij haar broer en zus - en worden ze alle 3 trotse Stadtenaren.